Skip Navigation Links / خانه / یادداشت ها / روز شمار خاطرات حج (14) – پاکستانی ها
1393/06/29
روز شمار خاطرات حج (14) – پاکستانی ها

دوشنبه، 24 ذی القعده، 8 مهر 1392

                         

در طول این یکی دو هفته بچه ها یکی یکی بیمار شده اند، ولی کماکان می توان گفت بیشتر اجراها را شش نفره رفته ایم. اجرای چهار نفره که اصلا نداشته ایم. اجرای امروزمان در «بدرالمدینه» پنج نفره است. سید مصطفی چند روزی هست که سرما خورده و شدت سرمایش دائم کم و زیاد می شود، ولی برطرف نه!

پدیده ای به نام سید مصطفی

سید مصطفی در این سفر ارزش هایش را بیش از پیش به جمع نشان داده. قبلا هم کم با هم نبودیم، ولی این سفر داستان دیگری دارد. در کسری از ثانیه ناپدید می شود؛ البته نه در مواقع ضروری و هنگام برنامه ها! کم پیش نیامده که با هم به حرم مشرف می شویم، گمش می کنیم و دقیقه و ساعتی بعد او را در حال گفتگو با زایری از کشورهای دیگر می یابیم. مجموع ارتباطات فرهنگی ای که او در این سفر برقرار کرده احتمالا از مجموع ارتباطات فرهنگی اعضای بعثه بیشتر است! گهگاه هم تنهایی حرم می رود و در گوشه ای از مسجدالنبی با صدای رسا تلاوت می کند. زیبا می خواند.

پاکستانی ها

شب به حرم می رویم و پس از زیارت، در حیاط، کمی دورتر از گوش و چشم مأموران سعودی می نشینیم تا دور هم چند آیه ای تلاوت کنیم، البته آرام. همخوانی سوره فرقان را می خوانیم. دلچسب است وقتی به گنبد سبز محمد چشم می دوزی و «و عباد الرحمن...» می خوانی.

دو پاکستانی به طرف ما می آیند، یک مرد میان سال و یک جوان. با مصطفی قبلا آشنا شده اند و با ما هم آشنا می شوند. دو برادرند که با خانواده و اهل و عیال برای ادای فریضه حج آمده اند. و البته شیعه اند و عاشق ایران! مرد میان سال معلم زبان انگلیسی است و مرد جوان تاجری که با چین تجارت می کند و به همین دلیل هم علاوه بر انگلیسی کمی چینی هم می داند. بنابراین چندان مشکل ارتباط نداریم.

ایران به عنوان کشوری شیعه که در آن تمامی آداب و رسوم شیعی آزادانه قابل انجام است، قبله آمال شیعیان محروم سایر کشورها از جمله پاکستان است. معلم زبان انگلیسی از محرومیت ها و تهدیدهای موجود در کشورش علیه شیعیان می گوید و وقتی سخن به کشتار شیعیان «پاراچنار» می رسد سکوت تلخی می کند و سری به تأسف تکان می دهد. از او می پرسیم در مورد بشار اسد و جنگ سوریه چه نظری دارد. پاسخش جالب است. می گوید طرفدار حکومت اسد است و دلیلش هم روشن است؛ چون ایران از اسد حمایت می کند!

قبل از خداحافظی طه از مرد جوان می پرسد که سلام به چینی چه می شود و جواب می گیرد که: «نیها»! خوشحالیم که از این به بعد می تواند به زایران چینی هم سلام کند!

 


نظرات
 
 
Deutsch English العربیة @ Copyright,All Rights Reserved for shamim-behesht.ir Design by Abrishamin